Wawrzek – charakterystyka postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Wawrzyniec Skowronek, nazywany Wawrzkiem lub zdrobniale Wawrzusiem urodził się we wsi Poręba. Jego rodzice – Wojciech i Barbara byli wolnymi chłopami. Bohater miał dwie młodsze siostry – Marysię i Kondusię oraz brata Piotrka. Od wczesnych lat chłopak wykazywał zainteresowanie rzeźbiarstwem, jednak jego ojciec uważał, że ktoś rzucił na niego urok i dlatego nie może przestać strugać figurki z drewna.

Wawrzuś miał złote włosy i drobną budowę. Po przejściu na służbę do Jana Długosza był „zgrabny niczym pazik z senatorskiego domu, o twarzyczce roztropnej i bystrych oczach”. Był gibki, drobny i sprężysty, dlatego u Wiłów szybko nauczył się akrobatycznych sztuczek, a jego najlepszym numerem było salto mortale. Był zwinny niczym kocię, co pokazał na weselu w Pisarach, zadziwiając wszystkich swą sprawnością. Sprawnością fizyczną wykazał się także tuż przed odsłonięciem ołtarza mariackiego, gdy uzupełnił o pastorał rzeźbę św. Stanisława.

Wawrzuś kochał i szanował rodziców, szczególnie matkę, za którą tęsknił. Pokazał także, czym jest prawdziwa przyjaźń. Gdy po latach przyłapał swego kolegę z Poręby – Jaśka na kradzieży – nie osądził go, tylko pozwolił opowiedzieć swą historię. Pomógł mu taktrze porzucić złodziejską służbę u Hincza Bartnika. Wawrzek był także zaradny, co niejednokrotnie udowodnił. Gdy znalazł się sam w lesie potrafił ze starego spróchniałego pnia wydobyć plaster miodu, wcześniej płosząc za pomocą dymu pszczoły. Chłopak był także odważny. Wytrzymał w lesie na drzewie obserwując niedźwiedzia, dzika oraz słysząc wilki. Nie bał się uciec od kuglarzy.

Chociaż w dzieciństwie bywał roztargniony - zdarzało mu się nie dopilnować krów, za co spotykała go bolesna kara od ojca – wynikało to z jego rzeźbiarskiej pasji. Każdą chwilę wykorzystywał na struganie w drewnie. Gdy wstąpił na służbę do Jana Długosza nie porzucił swej pasji – rzeźbił nocami, przez co wydawał się być chory. Gdy jego pan zauważył zainteresowanie chłopca poddał go na naukę do Wita Stwosza. Mistrz docenił rzeźby i talent malca z Poręby i chętnie przystał na naukę chłopca.

Wawrzek był bardzo pracowity. Nie niecierpliwił się, że nauka u Wita Stwosza trwała przez wiele miesięcy i wiele czynności musiał powtarzać. Był jednym z najlepszych, choć najmłodszych czeladników, a jego prace były często wyróżniane przez mistrza. Inni nie zazdrościli mu jednak, ponieważ wykazywał pokorę, był skromny i nigdy się nie wywyższał. Czasem pracował za innych, gdy ci bawili się w mieście. Wawrzek nie był chciwy. Gdy otrzymał zlecenie wykonania jasełek od księdza Makarego, wyrzekł się zapłaty, pragnąc przygotować prace na chwałę Pana. Talent, sumienność i pracowitość sprawiły, że mógł uczestniczyć w pracach przy ołtarzu mariackim. Podziw króla i mieszczan krakowskich był dla niego najwyższą nagrodą.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Bohaterowie fikcyjni „Historii żółtej ciżemki”
2  Geneza „Historii żółtej ciżemki”
3  „Historia żółtej ciżemki” - miejsce i czas akcji



Komentarze
artykuł / utwór: Wawrzek – charakterystyka postaci







    Tagi: